0
Kategorilendirilmemiş

Annem, ben ve kitaplar

11 Mayıs 2015

11256854_10154040665418849_2998726581078063393_nİşte bana kitapları, okumayı sevdiren kadın; annem. Etrafımda olup bitenlere az buçuk kafamın basmaya başladığı günden beri annemi elinde kitapla görüyorum anılarımda. Televizyon açık olmasına rağmen karşısında kitap okur, hatta tuvalete giderken bile kitabını bırakmadan, onunla birlikte gider. Gençliğinde aldığı hızlı okuma derslerinin sonucunda 300 küsür sayfalık bir – bir buçuk saatte okuyup bitirir, insanı sinir eder, kıskandırır. Okul hayatım boyunca ben daha yılın ilk kitabını yarılamışken, yıl boyunca okuyacaklarımızın tamamını yalamış, yutmuştur annem. He bir de anlat dersen anlatmaz, “oku, sen de kendin gör” der… Kitap alışverişinden dönüşte torbayı bir yerlere saklamak gerekir yoksa bizden önce okur bitirir, “pek de güzelmiş” gibi bir yorumlar küt diye koyar önümüze…

Hep söylüyorum annemin bana kitapları, okumayı sevdiren insan olduğunu. Kendisi pek çok başka yönden de şahane bir insan olmakla birlikte bana bildiğim her şeyi öğretmiş olan kadınlardan biridir de aynı zamanda. Ama tabii bu yazıyı “benim annem en büyük!” diye hava atmak için yazmıyorum…

Etrafımda duyduğum, gördüğüm kadarıyla bütün anne-babalar çocuklarının kitap okumadığından şikayet ediyor. Eğer kendimi böyle muhabbetlerin içinde bulursam, soruyorum onlara: “Peki siz kitap okuyor musunuz?” Yanıt genellikle “hayır” oluyor. Bu da benim gerçekten içimi acıtıyor.

Poposunu bile annesi-babası gibi silen çocukların, anne-babanın kitap okumadığı bir evde kitaplara ilgi duymaları beklenemez bence. Keşke tüm ebeveynler benim annem gibi olsa, onun kadar olmasa da en azından arada bir eline kitap alsa, çocuklar da “yahu ne var bunun içinde ki bu kadar dikkatle odaklanıyorlar?” diye merak edip hayatım boyunca kendimi bulduğum, o büyülü sayfaların arasına dalabilse…

]]>

You Might Also Like...

2 Comments

  • Reply
    Kitaplık Kedisi
    11 Mayıs 2015 at 17:06

    Mükemmel annenin mükemmel kızı… kalp kalp kalp

  • Reply
    evrim
    11 Mayıs 2015 at 21:07

    Poposunu bile annesi-babası gibi silen çocuklar 🙂 Bunu ilk defa duyuyorum ama kesin doğrudur. Nasıl uyumayı, rüya görmeyi seviyorsam kitaplar da bana aynı geliyor. Kendimi unuttuğum, dinlendiğim, huzur dolduğum anlar yaşatıyor, aslında tam da anneler gibi değil mi 🙂 Annene selamlar <3

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.