Menu
Kitap Kurdu Muhabbetleri

Kitap Kurdu Problemleri 7: Okurken ağlamak

Okurken ağlamak kolay iş değil; önce bunu bir kabul edelim. Gördüğüm kadarıyla “yapan var, yapamayan veya yapmayan var” denen eylemlerden biri. Ben şahsen bu konuda pek kontrole sahip olduğumu düşünmüyorum. Hatta “ağlamayacağım; ağlamayacağım” derken bir bakıyorum ağlamaya başlamışım bile. Karantinada sokağa mümkün olduğunca çıkmadım, o ayrı, ama normalde otobüs, minibüs, hatta metrobüste kitap okuyabilen biri olarak okurken ağlamak işini insanların arasında da yapıyorum. O zaman her şey farklı bir boyut kazanabiliyor işte.

Ne zaman dışarıda kitap okurken ağlamaya başlasam bir allahın kulu da gelip “nen var kuzum?” diye sormuyor tabii; “deli mi ne” der gibi dik dik bakıyorlar daha çok. Hele ki okurken gülme krizine tutulursanız vay halinize! O zaman kesin deli damgası yiyorsunuz. Ha okurken gülmüşsün, ha ortada bir şey yokken kendi kendine gülmüşsün, deli. Ama ben yine de bir kere kaptırdım mı insanlar bana tuhaf tuhaf bakarken bile bazen burnumdan baloncuklar çıkacak kadar da olsa ağlıyorum valla.

Okurken ağlamak: neden böyle bir şey yapar insan?

“Okurken ağlamak da neymiş; neden böyle bir şey yapıyorsun ki?” diyenler olabilir (hatta oldu da ve yüzüme söylediler hem de). Bence unutulan şey şu: sadece üzüldüğümüz için ağlamıyoruz ki! Ben çok kez delicesine mutlu olduğumda da ağladım ve bu aynı hissi veren kitaplar, filmler için de geçerli – mesela, en sevdiğim film olan Almost Famous’ı şimdi izlesem Tiny Dancer’ın çaldığı sahnede yine ağlarım. “Ben hiç mutluluktan ağlamadım” derseniz de yeminle çok üzülürüm ya!

Okurken ağlamanın nedenlerini şöyle özetleyebilirim kendimce:

  • Bir şeyler hissettiren şeyleri seviyorum – kitap olsun, film olsun, tablo olsun, mektup olsun fark etmez.
  • Hikâyenin gerçekten içine girdiğimi hissediyorum; fiziksel bir tepki verdirtecek kadar etkilemiş beni demek ki.
  • Benimkinden daha büyük acılar olabileceğini görmek kendimi iyi hissettiriyor. Kulağa kötü geliyor söyleyince ama bu hissimde yalnız olmadığımdan da eminim.
  • Sevdiğim karakterler mutlu olunca ben de mutlu oluyorum ve o zaman da mutluluktan ağlıyorum.
  • Acısını hissettiğim kitaplar mutluluğunu hissettiğim kitaplara göre daha bir kazınıyor aklıma. Bunu da bir nebze psikopat olmama bağlayabiliriz belki.
  • “Canıma okudu ama çok iyiydi” hissi güzel bir his. Eminim bunu da biliyorsunuz!

Sizce kitap okurken ağlamak normal mi? Siz ağlıyor musunuz okurken? Cevabınız evet ise gelin kucaklaşalım, bizi ağlatan kitaplardan konuşalım.

Not: “Ben ağlamak istemiyorum!” diye inat ediyorsanız da Mutlu Eden Kitaplar yazısına göz atın derim.

4 Comments

  • Nur
    20 Mart 2016 at 03:32

    Kitabım bitince ben kitaba sarılıyorum 😀 😀 sonra bana bakıp gülümseyen insanlar felan oluyor.. Belki anlıyorlar durumu mu o anda belki de komik gelmiştir onlara ikisinden biri.. ama önemli değil benim için çünkü o anki içinde bulunduğum durumu, duyguyu dolu dolu yaşıyorum ya bunu değer :))

    Reply
  • okurix
    19 Ağustos 2020 at 14:51

    Bence de normal. O ‘deli mi ne” diyenler genel olarak iki buçuk saatlik bir dizi bölümü izlerken baş karakterin ölmeyeceğini bile bile göz yaşı döküyorlar. Bu da normal tabi. Millet olarak dramı seviyoruz. Yine de insanların bu denli eleştirici olması hoş değil. Çok fazla ağlayan biri değilim ama gözlerimin sulandığını itiraf ediyorum. 🙂
    Alımda kaldığı kadarıyla, Uçurtma Avcısı, Yeşil Yol, Aynı yıldızın Altında, Benim Balığım Yaşayacak (ağladım mı hatırlamıyorum ama duygusaldı.) .

    Reply

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.