Menu
Kitap Yorumu

Taylor Jenkins Reid, Daisy Jones & the Six ile bizi 70’lere götürüyor

Taylor Jenkins Reid tarafından kaleme alınan Daisy Jones & the Six kitabını Reese Witherspoon’un kitap kulübü Hello Sunshine’da görmüştüm. Sonra unutmuştum. New York’a gittiğimde, en sevdiğim kitapçılardan biri olan Strand Bookstore’da Joan Didion kitaplarının farklı baskılarını kovalarken karşıma çıktı. Arkasını okuduktan (odak noktası rock ‘n roll olan bir kitabı kim geri çevirebilir ki?) ve ayaküstü, etrafımdaki insanlara fikirlerini sorduktan sonra “alıyorum yaaa!” diyerek attım çantaya.

O sırada tabii Taylor Jenkins Reid ile önceden tanışmış olduğumu bilmiyordum. Meğer daha öncesinde, Türkçe’ye Yabancı Yayınları tarafından kazandırılan Sonsuza Dek, Ayrı isimli kitabını okumuş ve pek de sevmemişim. Bu bilgi Allahtan aklımdan çıkmış, yoksa Daisy Jones & the Six kitabını es geçerdim (çünkü huyum kurusun; gıcık bir okurum ben). Fazla uzatmıyorum ve ayrıntılara geçmeden önce kitabı şu şekilde tek cümleyle özetliyorum: “70’lerin ruhunu yansıtan bir sex & drugs & rock ‘n roll hikâyesi.” Hatta okurken size eşlik edecek şarkılar da isterseniz Spotify’da bir playlist bile yapmışlar:

“Beautiful mess” (güzel ve keşmekeş) tipleri severiz biz

Başta da bahsettiğim gibi, Daisy Jones & the Six okuduğum ikinci Taylor Jenkins Reid kitabı ve ilk okuduğumla uzaktan yakından alakası yok. Hikâye başladığında iki farklı karakterle tanışıyoruz: doğuştan zengin, dirseklerine kadar boncuklu bilezikler takan, kızıl saçlı, bol bol partileyen ve tabii bir yandan da uyuşturucu kullanan, sesi de güzelliği kadar etkileyici olan ve kendi şarkılarını yazıp, söylemek isteyen Daisy Jones ile popülerleşmeye başlayan rock grubu The Six’in gitaristi, söz yazarı (ve diğer grup üyeleri buna gıcık olsa da “lideri”) Billy Dune. Daisy, Led Zeppelin üyelerinden James Dean’e, John Lennon ve Yoko Ono’ya, Jim Morrison’a, Mick Jagger’a ve F. Scott Fitzgerald’a kadar pek çok ünlünün kaldığı ve kalmaya devam ettiği, skandallarıyla da ünlü, Hollywood’daki Chateau Marmont’ta yaşıyor. Hayatı çok da sallamıyormuş edasıyla onunla bununla yatıp kalkarak, cebindeki hapları hesap yapmadan yutarak yaşıyor. Kitabın başında Daisy şu şekilde tasvir edilmiş: “Kırılmış, güzel insanları severiz. Ve Daisy Jones’dan daha besbelli ve klasik bir güzellik yok.”

We love broken, beautiful people. And it doesn’t get much more obviously and more classically beautiful than Daisy Jones.

Daisy Jones & the Six, Sayfa 8

Billy Dune ise grubu The Six’in ünlenmesi için uğraşan, sevgilisi olmasına rağmen onunla bununla yatıp kalkan, uyuşturucuyu da alkolü de abartarak yaşayan ancak sonrasında rehabilitasyon merkezine gitmesinin ardından kendine çekidüzen vermek için uğraşan bir adam.

Taylor Jenkins Reid, deneysel bir çalışma yapmış

Daisy Jones & the Six, gerçek dünyada, uydurma bir rock grubunun hikâyesi. Rock müziğe biraz ilginiz varsa, sevdiğiniz grupların hikâyelerini az çok takip ettiyseniz, bilmediğiniz bir hikâye değil ama yine de keyifle okutuyor kendini. Bana en ilginç gelen yanlarından biri de Taylor Jenkins Reid tarafından yapılan format seçimi: röportaj formatını seçmiş. Kitabın sonlarına doğru röportajları kimin yaptığını öğrendiğinizde farklı bir uyanış yaşıyorsunuz ama ondan bağımsız bir şekilde de zor bir format bu. Hiç röportaj yaptınız mı bilmiyorum ama yarım saatlik bir röportaj bile üzerinde çok fazla çalışmayı gerektiriyor. Öncelikle deşifre kısmı var; kaydın kalitesine, nerede konuştuğunuza göre bu epey sancılı bir süreç olabiliyor. Sonrasında ise konuşmayı yazıya dökme var: asıl bu kısım çok fazla eleme, düzeltme ve sıraya sokma gerektiriyor. Daisy Jones, Billy Dune, The Six grubunun üyeleri ve menajerleri ve kız arkadaşları, vs. derken oldukça kalabalık bir kadro alıntılanmış bu röportajlarda. Bu konuda inanılmaz takdir ediyorum seni Taylor Jenkins Reid. Hatta öyle küçük nüanslar var ki alıntılarda, karakterlerin hakkında konuştukları zamanlarda uyuşturucudan kafalarının gittiğini açıkça görebiliyorsunuz: aynı olayı, kendi hatırladıkları şekilde anlatıyorlar ve anıları birbirini tutmuyor, gerçekten ne olduğunu tam bilemiyorsunuz.

Daisy Jones & the Six, müziği ve özellikle de 70’lerin rock müzikle birlikte gelen kültürünü sevenlerin keyif okuyacağı bir kitap. Umarım diğer kitapları gibi bu da dilimize çevrilir. Elizabeth Taylor’dan ilham alan, Evelyn Hugo’nun Yedi Kocası romanını da merak ettim; ben de bir ara onu da okumayı umuyorum.

No Comments

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.